AxunArts

o muzyce od 2005 roku

Krótka piłka #308: „Kattegat”, „Present Time”, „Real Midnight”

Nie wychodzi mi ostatnio słuchanie polskich płyt, chociaż kilka tytułów czeka już w kolejce. Krajowe albumy postaram się nadrobić już niedługo, tymczasem w 308. odsłonie cyklu Krótka piłka piszę o trzech zagranicznych premierach.

Duo Russo & Vilensky „Kattegat”
(2016; Zina Zinetti Music)
Bandeon plus wiolonczela – początkowo nie dawałem temu połączeniu szansy na sukces, jednak po wysłuchaniu płyty „Kattegat” zmieniałem zdanie. Jest super, naprawdę. Paolo Russo (pianino, bandeon) wspólnie z Ruslanem Vilenskym (wiolonczela) nagrali płytę pełną emocji, pięknych melodii i ciekawych momentów. Materiał, na który złożyły się autorskie kompozycje Włocha oraz kilka klasycznych utworów (napisanych m.in. przez Piazzollę i Stroka), to pokaz mistrzowskiej współpracy dwóch muzyków. „Kattegat” to wirtuozerska gra na bandeonie wsparta romantyczną wiolonczelą oraz uzupełniającym wszystko kwartetem smyczkowym. Pod względem gatunkowym, kręgosłup płyty stanowią brzmienia jazzowe. Muzycy pozwalają sobie jednak, ku uciesze słuchacza, na wycieczki w rejony folku i tanga argentyńskiego. Materiał godny polecenia. Koneserzy ładnych brzmień opartych na dobrze znanym schemacie nie powinni być zawiedzeni.

Matt Parker Trio „Present Time”
(2016; BYNK Records)
Druga płyta Matta Parkera i jego tria to przykład szeroko pojmowanego jazzu współczesnego opartego w całości na dominującej roli saksofonów (tenorowego i sopranowego), na których gra lider zespołu. Sekcja rytmiczna (Alan Hampton – bas, Reggie Quinerly – perkusja) to tylko dodatek, tło dla grającego główną rolę Parkera. Momentami hegemonia ta jest tak duża, że zaczynam zastanawiać się czy nie lepszym pomysłem było nagrać w pełni solową płytę. Na dłuższą metę takie rozwiązanie byłoby chyba lepsze. Sam materiał, na który złożyło się dziewięć utworów (w tym dwa covery „I’m Confussin’” i „Song To Keki”), również traci na zbytnim skupieniu się na dźwiękach saksofonu. Po dłuższym czasie wszystko zwyczajnie męczy, nie dając odnaleźć w pełni relaksacyjnej nuty. Ratunkiem okazuje się Emily Braden, której głos słyszymy w trzech utworach. „Winter’s Gone” i utwór tytułowy to co prawda nie śpiew, ale forma nieźle współgrającej z grą Parkera wokalizy, jednak już „I’m Confessin’ (That I Love You)” zawiera stuprocentowe popisy wokalne. Podobnie zbawienny wpływ ma pojawienie się Jeromego Jenningsa, którego tamburyn stanowi świetną przeciwwagę dla saksofonu. Ich wspólna gra (plus perkusja) jawi się tym samym jako najlepszy fragment z płyty, a zamykający album, skoczny, wręcz wesołkowaty utwór „Sixteen” automatycznie staje się numerem jeden całości. Polecam, ale jednocześnie radzę dawkować. Zbyt częste słuchanie może przynieść skutek odwrotny do zamierzonego.

Birds Of Chicago „Real Midnight”
(2016; Five Head Entertainment)
Duet JT Nero i Allison Russell, jako Birds Of Chicago, sięga po stylistykę gospel i soul, robiąc to z dużym wyczuciem melodii. Na właściwe tory naprowadza nas już utwór otwierający, „Dim Star Of The Palisades”. W „Remember Wild Horses” delikatne partie pianina, lekkie dźwięki gitary i leniwa perkusja uzupełniają się, tworząc harmonijnie brzmiącą całość. Podobnie w „Kinderspel (Child’s Game)”, gdzie druga część utworu jawi się jako instrumentalne rozwinięcie początkowego wokalnego popisu Allison Russell. Artystka zenit swoich walorów głosowych ujawnia w numerze „Barley”, gdzie tło dla jej wokalu stanowią jedynie tamburyn i rytm otrzymywany dzięki klaskaniu. Na płycie dominują spokojne utwory, dzięki temu wyróżniającym się tytułem jest „Estrella Goodbye” – szybszy, taneczny numer przywołujący skojarzenia z hitami Motown Records. Chociaż JT nie jest kiepskim wokalistą, doskonale zdaje sobie sprawę, że koleżanka z duetu w tej kwestii ma nad nim przewagę. Nie dziwi zatem fakt, że to Russell słyszymy częściej, chociaż przyznać trzeba, że najsilniejsze fragmenty to te, kiedy oboje śpiewają razem, jak chociażby we wspomnianym już „Remember Wild Horses”. „Real Midnight” nie jest pierwszą płyta Amerykanów, jednak zdecydowanie najlepszą i mającą okazję przebić się do szerszego grona odbiorców. Ciekawostka: krążek wydany została dzięki wsparciu fanów w akcji zbierania funduszy na portalu Kickstarter (amerykańskim odpowiedniku polskiej strony Polak Potrafi). (MAK)

About Mateusz "Axun" Kołodziej

tarnowianin, nauczyciel języka polskiego, autor książki „Utwór muzyczny jako środek dydaktyczny na lekcji języka polskiego”, bloger muzyczny, fan koszykówki, żużla i prozy Jerzego Pilcha.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

Jestem na Zblogowani.pl!

zBLOGowani.pl
%d bloggers like this: