AxunArts

o muzyce od 2005 roku

Gold Song #294: „Brand New Cadillac”

Trzydzieści sześć lat temu ukazała się jedna z najważniejszych płyt w historii brytyjskiego rocka.

Chociaż grupa The Clash w 1979 roku aktywna była mniej więcej już od trzech lat, jej największy sukces miał dopiero nadejść. Dwie pierwsze płyty zdobyły wprawdzie uznanie wśród rodzimych słuchaczy (a także w Szwecji i za oceanem), jednak prawdziwym kamieniem milowym – i dla zespołu, i dla historii całej brytyjskiej muzyki – miał okazać się trzeci krążek zatytułowany „London Calling”. Album doczekał się co prawda dwóch premier (grudniowej w Wielkiej Brytanii i styczniowej w Stanach Zjednoczonych), jednak we wszystkich oficjalnych źródłach przywoływana jest zawsze ta pierwsza – 14 grudnia 1979 roku. O samej płycie wiele pisać nie trzeba. To klasyk, który większość z czytelników zapewne zna (jeśli nie – zachęcam do nadrobienia zaległości). Materiał, który pomimo punk rockowej dominacji, potrafił przemycić melodie osadzone w muzyce ska, reggae, rockabilly, a nawet lounge jazzie. Charakterystyczne melodie zawarte na płycie, która opakowana została w równie charakterystyczną okładkę. Cover zdobi zdjęcie (kultowością dorównujące samej muzyce) basisty zespołu, Paula Simonona, który za moment roztrzaska swoją gitarę podczas koncertu w Nowym Jorku we wrześniu 1979 roku.

„London Calling” w oryginale wydane zostało na dwóch winylowych płytach. O bogactwie tego materiału niech świadczy fakt, że na każdej ze stron znajdziemy przynajmniej dwie piosenki, które mogłyby zostać wybrane na single promujące. Otwierający numer tytułowy i „Jimmy Jazz” na stronie A, kultowe „The Guns of Brixton” i „Spanish Bombs” na stronie B, „Death or Glory” i trochę zapomniany dzisiaj „Koka Kola” na stronie C oraz „I’m Not Down” i zamykający wszystko „Train in Vain” na stronie D. Ale „London Calling” to nie tylko utwory napisane przez członków Tha Clash. Album ten zawiera także trzy piosenki nieautorskie, które Strummer i koledzy przerobili. Wśród nich jest „Brand New Cadillac” – jeden z moich trzech ulubionych momentów na płycie. Oryginalną wersję utworu w 1959 roku zaprezentował angielski wokalista Vince Taylor, dodając go jako stronę B singla „Pledgin’ My Love”. (MAK)

Reklamy

About Mateusz "Axun" Kołodziej

Nie pretenduję do miana muzycznej wyroczni. Słucham muzyki w ilościach (prawie) hurtowych, a później dzielę się swoimi spostrzeżeniami. Nie roszczę sobie prawa do niepodważalnego zdania, więc szanuję, jeśli masz inne. Pochodzę z Tarnowa, gdzie w jednym z liceów uczę języka polskiego. Ponadto interesuję się koszykówką i żużlem.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

Information

This entry was posted on 2015-12-14 by in Posłuchaj and tagged , , , , , , , .
%d blogerów lubi to: